This Is A Custom Widget

This Sliding Bar can be switched on or off in theme options, and can take any widget you throw at it or even fill it with your custom HTML Code. Its perfect for grabbing the attention of your viewers. Choose between 1, 2, 3 or 4 columns, set the background color, widget divider color, activate transparency, a top border or fully disable it on desktop and mobile.

This Is A Custom Widget

This Sliding Bar can be switched on or off in theme options, and can take any widget you throw at it or even fill it with your custom HTML Code. Its perfect for grabbing the attention of your viewers. Choose between 1, 2, 3 or 4 columns, set the background color, widget divider color, activate transparency, a top border or fully disable it on desktop and mobile.

Zaterdag 9 april 2011, het was 13.21 uur. Een moment in mijn leven dat ik nooit meer zal vergeten. Er was iets gebeurd maar ik wist het nog niet helemaal zeker. Wat was er eigenlijk aan de hand? Kon mijn buurman dan toch gelijk hebben? Dat zal toch niet. Het was het moment op die zaterdag dat ik mijn laptop opende en achter Twitter ging zitten. Wat ik toen zag gebeuren is eigenlijk met geen pen te beschrijven. Een waar gebeurd verhaal.

Zaterdagmiddag
De dag begon zo mooi. Heerlijk zonnig weer. Lekker buiten zitten eten en af en toe zoals je wel meer hoorde wat sirenes in de verte. Weinig bijzonders aan de hand. OK, ik zag wel een politiehelikopter en hoorde die ook wel, maar ik had net op internet gekeken bij het nieuws en zag niets. Zal wel weer een kleinigheid zijn, dacht ik nog.

Na de lunch stond ik even voor het huis, toen de buurman er aan kwam. Die vertelde mij verhalen die ik nog geloven. Nadat we uitgepraat waren, ben ik naar binnen gegaan, heb mijn laptop open gedaan en ben achter Twitter gaan zitten. Na een paar seconden en enkele tweets snel gescand te hebben had ik direct door dat er iets vreselijks aan de hand was. Het was het begin van een onvergetelijke middag die begon als een gewone zaterdagmiddag.

Help!
Jullie zullen het allemaal wel doen, plaatsgenoten volgen. Ik deed dat, en doe het trouwens nog steeds op Twitter. Ik zag tweets voorbij komen in de trend van “weet jij waar de kinderen van Henk zijn……”, “heb jij Marloes al gesproken”, “Zus, weet jij waar onze ouders zijn”. Als je dat voorbij ziet komen in je timeline lopen de koude rillingen je over de rug. Als ik dit typ krijg ik weer kippenvel. Mensen zaten letterlijk om hulp te roepen. Ze wisten niet waar ze met zichzelf heen moesten. Waar konden ze de voor hen zo belangrijke informatie krijgen. Ze zochten in paniek maar kregen geen antwoord. Niet de antwoorden die ze zochten.

Ik deed best al wel wat met Twitter. Ik was redelijk actief, maar wat ik hier zag gebeuren was ongekend. De retweets waren zeer talrijk en het was overweldigen hoe wensen elkaar probeerden te helpen. Hetgeen gebeurd was, was dan ook met geen pen te beschrijven, laat staan de gevolgen voor je woonplaats en daarop volgend de timeline die je leest.

Normaal gesproken scan ik de timeline in Twitter anders is het veelal niet meer te volgen. Maar ik ben die middag echt gaan lezen en proberen te begrijpen wat er werkelijk aan de hand was.

Niet grappig
De timeline bleef maar voller stromen met vragen, reacties en opmerkingen. Een onophoudelijke stroom aan ongegronde en niet op feiten gebaseerd “nieuws” bleef maar naar voren komen. Allerhande spookverhalen deden de ronde. Het zou een incident zijn met meer dan 100 doden. Er was een guerrillagroep aan de gang. Als je alle berichten op Twitter moest geloven dan was er in Nederland oorlog uitgebroken. Eigenlijk helemaal niet leuk om dit zo te moeten lezen.

Ook kwam er een stroom op gang van op zich grappig bedoelde berichten maar die in deze context totaal de plank mis sloegen. Diegenen die dat twitterden werden met de grond gelijk gemaakt en kregen enorm veel commentaar over zich heen, zodat het snel ging verstommen. Er zijn behoorlijk wat mensen die middag geblokt, er werd zelfs in de timeline om gevraagd.

Maar de stroom informatie blijft maar doorgaan. Ik heb het met eigen ogen zien gebeuren binnen de timeline van Twitter. De angst bij mij werd steeds groter en er gebeurde iets vreemds met mij. Normaal ben ik dan wel iemand die kan reageren op berichten. Ik was compleet verstomd. Ik heb wel wat gereageerd maar erg weinig en achteraf zeer weinig zeggend. Ook ben ik dan wel iemand die het nieuws op gaat zoeken en trachten te achterhalen wat er werkelijk waar is. Ik kon mijn ogen niet van de timeline halen en bleef maar door lezen. Achteraf gezien een vreemde gebeurtenis die mij nog steeds raakt.

Kwijt!
Na verloop van tijd besef je werkelijk wat er aan de hand is. Een ramp heeft zich voltrokken. Dat is uit alle tweets inmiddels wel heel erg duidelijk geworden. Dan ga je ineens nadenken over je eigen familie, vrienden en kennissen. Velen daarvan zaten destijds niet op Twitter dus dan ga je maar bellen. Gelukkig binnen de naaste familie trof ik velen thuis aan. Maar mijn schoonouders kon ik niet te pakken krijgen. Wetende waar ze wonen sloeg de schrik mij  rond het hart. “Het zal toch niet…..”, denk je veelal. Nog maar eens bellen. Nogmaals in de timeline kijken of je iets kan lezen over eventuele slachtoffers. Niets van dat alles. Gelukkig na een uurtje kreeg ik ze te pakken.
Uit eigen ervaring kan ik vertellen dat het erg lange 60 minuten waren.

Saamhorigheid
Inmiddels begon de stemming in de timeline wat te veranderen. Officiële instanties begonnen in te zien dat Twitter een medium is waarbij het nieuws zich erg snel zal verspreiden. Het account van deze instanties werden meer en meer gebruikt. De normale informatievoorziening via de website was er ook, maar Twitter werd veelal als eerste ingezet.

Ook de bewoners boden elkaar steeds meer steun. Werkelijk tweets in de trend van “kom maar bij ons voor steun, iedereen is welkom” werden geplaatst. Er werden via Twitter acties en plannen bedacht. Deze kregen veel bijval van plaatsgenoten. Zelfs de gemeente heeft het per direct via Twitter opgepakt en is gaan organiseren. Bijeenkomsten zijn via Twitter georganiseerd. Er werd afgesproken ’s avonds twee minuten twitterstilte te houden. Aan de gemeente werd gevraagd op zeer korte termijn een bijeenkomst te organiseren. De daaropvolgende avond was het al zo ver. Ondernemers boden, zonder commercieel belang kleine hulp aan. Koffiedrinkers waren welkom. Kortom veel saamhorigheid kwam naar boven en was ook duidelijk te lezen.

Ook van andere delen van de wereld kwamen steeds meer vragen binnen van wat er aan de hand was. Twitteraars uit Australië twitterden met de inmiddels ontstane hashtag en begonnen zich af te vragen wat er gebeurd was. Familieleden in den verre, waar dan ook begonnen vragen te stellen. Het nieuws was daar dus ook doorgedrongen. Ik kan niet zeggen dat het alleen via Twitter binnen is gekomen maar ik denk wel een belangrijk gedeelte.

9 april 2011
Voor zover jullie het nog niet doorhadden maar ik spreek hier over de ramp die zich in Alphen aan de Rijn voltrok. Bij het schietincident in winkelcentrum De Ridderhof vonden 6 mensen de dood en 17 raakten gewond in meer of mindere mate.

Het is een middag die ik bijna volledig achter Twitter heb doorgebracht. Een middag om nooit weer te vergeten. Wat ik toen zag gebeuren op een sociaal medium als Twitter vind ik nog steeds uniek. Ik had er al iets meer dan 1 jaar op Twitter op zitten en mij inmiddels wel wat meer in verdiept maar dit sloeg werkelijk alles. Rillingen lopen bij het schrijven van dit stuk weer over mijn rug. Hulpzoekende, schreeuwende, huilende mensen achter Twitter. Bedrijven die mensen in alle oprechtheid en eerlijkheid hulp bieden ook al is het maar een bakje koffie.

Het is voor mij persoonlijk een zeer enerverende middag geweest. Ik heb binnen de timeline van Twitter nog nooit zoveel bijzondere tweets voorbij zien komen. Tweets waarvan er enkele in mijn hart en hoofd staan gegrifd door de lading die ze droegen.

Het is ook erg vreemd om te ervaren dat zo’n sociaal podium als Twitter dan ineens heel erg sociaal wordt. Het maakt het alleen maar vreemder omdat je weet dat het in je eigen woonplaats werkelijk gebeurd is. Twitter is op zo’n moment een zeer krachtig medium die iedereen op dat moment kan helpen en steun geven. En als je het dan voor je ogen in de timeline ziet gebeuren dan krijg je rillingen over je rug, tenminste ik wel.

Sinds 9 april 2011, ’s middags, durf ik helemaal te zeggen Twitter werkt!!

By | 2016-12-28T09:41:13+00:00 januari 6th, 2015|Social Media|0 Comments

About the Author:

Ernst Jan Bos, een Social Business strateeg. Helpt bedrijven met optimalisatie inzet en opzet sociale media zowel intern als extern

Leave A Comment